Τα κόκκινα λουστρίνια

Με αφορμή το διήγημα της Ειρήνης Μάρρα "Τα κόκκινα λουστρίνια", οι μαθητές και οι μαθήτριες της Α΄ Γυμνασίου ζωγράφισαν...

Τα κόκκινα λουστρίνια

Κ. Στέλλα, Α1

Ο. Σταυρούλα, Α4

Λ. Σόνια, Α2

Το δίλημμα

Μ. Άννη, Α2

Ρ. Αγγελίνα, Α3

Μ. Αντώνης, Α2

Η ανατροπή

Κ. Στελλίνα, Α1

Κ. Σοφία, Α2

Κ. Λυδία, Α2

Φ. Ελευθερία, Α3

Ν. Γιάννης, Α1

Έγραψαν μια σελίδα στο ημερολόγιο του νεαρού τσαγκάρη ή της αδελφής του...

Από το ημερολόγιο του ήρωα

Καλό μου ημερολόγιο,

   Απόψε δεν μπορώ να κοιμηθώ. Σκέψεις πολλές γυρίζουν στο κεφάλι μου και με μπερδεύουν. Δεν μπορώ να βγάλω από το μυαλό μου την κόρη του δασκάλου... Κάθε φορά που τη βλέπω, η καρδιά μου χτυπάει γρήγορα και νιώθω ένα περίεργο μείγμα χαράς και νευρικότητας. Είναι τόσο όμορφη, με πλούσια σγουρά μαλλιά και μεγάλα γλυκά μάτια. Την κρυφοκοιτάζω και τη θαυμάζω… Είναι το κορίτσι των ονείρων μου!

   Όταν πηγαίνω καμμιά φορά να βοηθήσω τη μητέρα μου που δουλεύει στο σπίτι του δασκάλου ως παραδουλεύτρα, τη βλέπω και λιώνω. Κοντά της νιώθω ντροπή και δισταγμό, γιατί φοβάμαι μήπως κάνω κάποιο λάθος ή την ενοχλήσω. Αλλά η λαχτάρα της καρδιάς μου είναι τόσο δυνατή, που δεν μπορώ να την αγνοήσω. Κάθε σκέψη μου γυρίζει γύρω της...

   Πόσο θα ήθελα να την κάνω να με προσέξει κι αυτή! Θέλω να τη γνωρίσω καλύτερα, να της μιλήσω, να της δείξω με μικρές πράξεις πόσο μου αρέσει. Ξέρω βέβαια πως είμαστε διαφορετικοί… Εκείνη έχει πατέρα σπουδαίο, ενώ η δική μου οικογένεια είναι φτωχή κι εγώ δουλεύω από μικρός. Αυτό όμως δε μ’ εμποδίζει να ονειρεύομαι να της προσφέρω κάτι όμορφο, κάτι μοναδικό, που θα έχω φτιάξει εγώ για εκείνη και μόνο…

Μ. Γιάννης, Α2

Δευτέρα 15 Μαρτίου

Αγαπητό ημερολόγιο,

   Τον τελευταίο καιρό είμαι συνέχεια απασχολημένος. Όλη την ημέρα στο τσαγκάρικο, παλεύω να ανταπεξέλθω στις υποχρεώσεις μου και συνέχεια σκέφτομαι εκείνη… Εκείνη την κοπέλα που μου πήρε το μυαλό από την ώρα που την πρωτοείδα. Είχα πάει στο σπίτι του δασκάλου να βοηθήσω τη μητέρα μου στις βαριές δουλειές. Εκεί τη συνάντησα, κι αμέσως με μάγεψε με την ομορφιά της, με το στητό κορμί και την περήφανη περπατησιά της. Είναι κούκλα! Την ερωτεύτηκα με την πρώτη ματιά και ονειρεύτηκα να την κερδίσω. Γι’ αυτόν το λόγο ξεκίνησα να φτιάχνω ένα καταπληκτικό δώρο γι’ αυτήν, μήπως και τη συγκινήσω και με δει αλλιώς…

   Όλες μου τις οικονομίες τις έδωσα στον ταμπάκη και αγόρασα το πιο αρχοντικό κομμάτι λουστρίνι που υπάρχει. Κάθε μέρα κάνω υπερωρίες στο μαγαζί, για να μπορώ να ασχολούμαι με τα γοβάκια της, χωρίς να δώσω δικαιώματα στο αφεντικό μου. Δε θέλω κανείς να γνωρίζει γιατί κάθομαι ως αργά στο τσαγκάρικο. Έχω φανταστεί τα γοβάκια αυτά να είναι τόσο όμορφα και φίνα, που όμοιά τους δε θα έχει πουθενά! Θέλω να πιστεύω ότι, μόλις της τα δωρίσω, θα εκπλαγεί, θα χαρεί και, πού ξέρεις… ίσως και να νιώσει κι αυτή κάτι για μένα! Μακάρι…

Πέμπτη 28 Απριλίου

    Απόψε, παρατήρησα την αδερφούλα μου την ώρα που μάζευε το τραπέζι του δείπνου. Πόσο αφρόντιστη και απεριποίητη είναι… Ούτε τα μαλλιά της είναι καλοχτενισμένα, ούτε η όψη της είναι φρέσκια. Είναι σκυφτή, λιγομίλητη και μελαγχολική. Ό, τι φοράει είναι παλιό και φθαρμένο… Και τα ρούχα της και τα παπούτσια της. Ο Θεός να τα κάνει παπούτσια! Νιώθω άσχημα που τη βλέπω έτσι ατημέλητη… Πόσο διαφορετική είναι από την κόρη του δασκάλου! Όλα πάνω σ’ εκείνη είναι αρχοντικά και προσεγμένα. Τα έχει όλα και είναι πολύ πιθανό να μην την εντυπωσιάσουν τα γοβάκια που της έφτιαξα ή ακόμη και να τα ξεχάσει σε κάποια γωνία στη ντουλάπα της.

    Μια φωνή μέσα μου μου λέει ότι η αδερφή μου έχει ανάγκη από λίγη χαρά και προσοχή! Την αγαπώ πολύ και τη νοιάζομαι… Γιατί άλλα κορίτσια της ηλικίας της να έχουν τα πάντα και αυτή να στερείται ακόμα και ένα ζευγάρι παπούτσια; Πιστεύω ότι πρέπει να δώσω προτεραιότητα στην αδερφή μου. Το χρειάζεται και το αξίζει!

Μ. Αναστάσης, Α4

Αγαπητό μου ημερολόγιο,

   Σήμερα γύρισα πάλι κατάκοπος από τη δουλειά. Έφαγα ανόρεχτα το σπανακόρυζο που είχαμε και περίμενα να σηκώσουν το τραπέζι η μάνα μου με την αδελφή μου. Προσπαθούσα να βρω το κουράγιο να μιλήσω στη μητέρα μου για την κίνηση που σκόπευα να κάνω, για το δώρο που ετοίμασα για την ωραία κόρη του δασκάλου και για το πώς θα της το δώσω. Ήμουν τόσο απορροφημένος στις σκέψεις μου, που όλα γύρω μου μου φαίνονταν σαν σκιές. Από την ονειροπόληση με έβγαλε η αδελφή μου, που με ρώτησε αν μπορεί να πάρει το πιάτο μου. Την κοίταξα πιο προσεκτικά και η σκέψη μου άλλαξε κατεύθυνση…

   Η αδελφή μου είναι ένας καλοσυνάτος, ευγενικός και δοτικός άνθρωπος, που στερείται πολλά και δε ζητάει τίποτα. Σε μια στιγμή συνειδητοποίησα πόσο πολύ τη νοιάζομαι και πόσο σημαντική είναι για μένα. Κατάλαβα πως όλα τα μικρά της χαμόγελα, η υπομονή της, η τρυφερή της παρουσία, ακόμα και οι στιγμές που περνά απαρατήρητη, είναι για μένα πολύτιμα… Χωρίς άλλη σκέψη, της έδωσα το κουτί που είχα κρύψει κάτω από το τραπέζι. Μόλις είδε τα κατακόκκινα λουστρίνια που είχα φτιάξει, άνοιξε τα μάτια της διάπλατα από την έκπληξη και, σαν να μεταμορφώθηκε, έλαμψε ολόκληρη από ευτυχία. Το πρόσωπό της φωτίστηκε και η χαρά της ήταν τόσο αληθινή, που ένιωσα πως η καρδιά μου χόρευε κι αυτή μαζί με τη δική της. Δεν είχα προσέξει πόσο όμορφη είναι η αδερφή μου όταν γελάει…

   Σήμερα κατάλαβα πως η αγάπη δεν είναι μόνο για τα μακρινά όνειρα, αλλά κυρίως για όσους είναι κοντά μας, για τους δικούς μας ανθρώπους. Η απόφαση να δώσω τα γοβάκια στην αδερφή μου με άλλαξε… Το χαμόγελό της θα μείνει χαραγμένο στην καρδιά μου για πάντα, και πιστεύω πως έκανα κάτι που πραγματικά άξιζε. Τώρα νιώθω πιο ώριμος, γεμάτος και περήφανος για τον εαυτό μου. Και σκέφτομαι να της φτιάξω και άλλα παπούτσια σε όλα τα χρώματα!

Β. Αλέξανδρος, Α4

Από το ημερολόγιο της αδελφής του ήρωα

Αγαπημένο μου ημερολόγιο,

   Είμαι η πιο ευτυχισμένη, η πιο τυχερή κοπέλα του κόσμου! Μετά το βραδινό, εκεί που σήκωνα το τραπέζι, ο αδελφός μου μου πρόσφερε, έτσι από το πουθενά, ένα καλοτυλιγμένο κουτί. Είπε πως είναι ένα δώρο για μένα. Το πήρα έκπληκτη μεμιάς κι άρχισα να το ξετυλίγω. Ξεπρόβαλαν μπροστά μου τότε τα πιο όμορφα λυστρίνια του κόσμου, σαν αυτά που χαζεύω στις βιτρίνες, όταν πάω στο κέντρο της πόλης! Το δέρμα τους είναι αστραφτερό σαν να ’ναι τα γοβάκια μιας πριγκίπισσας και το χρώμα τους είναι κατακόκκινο σαν της παπαρούνας που αγαπώ. Νόμιζα πως ονειρεύομαι…

   Έσκυψα κι έβγαλα τα κουτσοφτέρνια μου. Φόρεσα τα πριγκιπικά γοβάκια και άρχισα να περπατάω πάνω κάτω σε όλο το σπίτι. Ένιωθα πως ανέβηκα ένα σκαλί πιο πάνω, πως έγινα ψηλή και αρχοντική σαν τα πλουσιοκόριτσα που βλέπω να σεργιανούν στις πάνω γειτονιές. Το παλιό φουστάνι μου σαν να πήρε από το χρώμα και τη λάμψη των παπουτσιών και φαινόταν πιο κομψό και κολακευτικό πάνω μου. Πήγα στον μεγάλο καθρέφτη στην κάμαρη των γονιών μου και με θαύμασα. Έλυσα τα μαλλιά μου από τη σφιχτή κοτσίδα και τα άφησα να πέσουν στους ώμους μου. Είμαι όμορφη! Η μάνα ήρθε ξοπίσω μου και με κοίταζε με καμάρι…

   Έτρεξα στον αδελφό μου, τον αγκάλιασα σφιχτά και τον ευχαρίστησα από τα βάθη της καρδιάς μου. Δεν έχω μεθύσει ποτέ μου, αλλά πρώτη φορά αισθάνθηκα πώς μπορεί να μοιάζει το να μεθάς από χαρά. Ο αδελφός μου συγκινήθηκε που με είδε τόσο χαρούμενη. Μου είπε πως το δώρο που μου έκανε το αξίζω πραγματικά. Πως μπορεί να μη μου κάνει συχνά δώρα, αλλά αυτό δε σημαίνει πως δεν αναγνωρίζει όλα όσα κάνω και προσφέρω στην οικογένειά μας… Δεν τον έχω δει άλη φορά να με κοιτάει με τόση στοργή και αγάπη. Πόσα χρήματα θα ξόδεψε και τι κόπο θα έκανε για να μου φτιάξει αυτά τα παπούτσια!

   Ήρθε η ώρα να κοιμηθώ. Έχω ακουμπήσει τα καινούργια μου γοβάκια στην καρέκλα δίπλα στο κρεβάτι μου. Ο ύπνος μου θα ’ναι γλυκός και στο όνειρό μου σίγουρα θα φοράω τα κόκκινα λουστρίνια! Μόνο που αυτό το όνειρο βγήκε αληθινό. Ακόμα δεν μπορώ να το πιστέψω…

   Καληνύχτα, ημερολόγιό μου!

Σ. Αχιλλέας, Α3

Αγαπητό ημερολόγιο,

   Σήμερα ήταν η καλύτερη ημέρα της ζωής μου! Δεν μπορώ να περιγράψω τη χαρά μου... Ο καλός μου αδελφός μου έκανε μια υπέροχη έκπληξη. Μου χάρισε ένα ζευγάρι κόκκινα λουστρινένια γοβάκια! Κι εγώ αναρωτιόμουν τι να έκανε τόσες μέρες στο εργαστήρι που δούλευε νυχτέρια… Πού να το φανταστώ;

   Είναι πραγματικά τα παπούτσια των ονείρων μου! Μόλις τα είδα, τα μάτια μου άστραψαν και η καρδιά μου γέμισε ζεστασιά. Σ’ όλη μου τη ζωή φορούσα πάντα φτωχικά και ξεθωριασμένα ρούχα και στα πόδια μου τα εξώφτερνα, για να μη χαλάω τα παπούτσια μου. Ποτέ πριν δεν είχα δικό μου κάτι τόσο όμορφο! Αλλά δεν είναι μόνο τα παπούτσια· είναι πάνω απ’ όλα η σκέψη και η αγάπη του αδελφού μου για μένα που με έκανε να νιώσω τόσο ξεχωριστή.

   Ο αδελφός μου με συγκίνησε πολύ… Δεν μπορώ να σταματήσω να σκέφτομαι τι χρυσή καρδιά έχει, πόσο με καταλαβαίνει χωρίς να του πω τίποτα. Σήμερα ένιωσα ευγνώμων και περήφανη για εκείνον. Ένιωσα ότι μας συνδέει κάτι βαθύ, που δεν είναι μόνο λόγια, αλλά πράξεις που μένουν στην καρδιά.

   Θα ήθελα πολύ να του κάνω κι εγώ ένα δώρο, αλλά δεν ξέρω τι. Δεν έχω λεφτά να του αγοράσω κάτι... Όλη τη μέρα είμαι στο σπίτι και βοηθάω τη μαμά με τις δουλειές. Μήπως να του πλέξω ένα ζεστό πουλόβερ με τα χεράκια μου; Θα ρωτήσω και τη γνώμη της μάνας.

Β. Αλέξανδρος, Α4

Άλλοι/ες προτίμησαν να γράψουν τη συνέχεια του διηγήματος….

...Μετά από εκείνη τη μέρα, η ζωή στο τσαγκάρικο δεν ήταν ίδια. Ο μικρός τσαγκάρης ένιωθε πως η φαλτσέτα στα χέρια του ήταν ένα μέσο για να δημιουργεί ομορφιά. Όσο για την αδερφή του, κάθε φορά που φορούσε τα κόκκινα λουστρίνια περπατούσε με έναν αέρα που την έκανε να μοιάζει με αρχοντοπούλα. Ο κόσμος τη θαύμαζε και κοιτούσε τα παπούτσια της που άστραφταν στον ήλιο, αλλα εκεινη ήξερε πώς η πραγματική τους αξία ήταν ο κόπος και η αγάπη του αδερφού της.

Ο. Νεφέλη, Α1

   Τα μάτια του νεαρού τσαγκάρη έλαμπαν, καθώς συλλογιζόταν την αδερφή του να φορά τα υπέροχα κόκκινα λουστρίνια, και σκέφτηκε και κάτι ακόμα. Αφού τελείωσε τη δουλειά του, πέρασε από τον ράφτη και παρήγγειλε γι’ αυτήν ένα φόρεμα με κόκκινα λουλούδια και έναν μεγάλο ασορτί φιόγκο στη μέση. Θα ταίριαζε τέλεια με τα παπούτσια της! Τη φαντάστηκε έτσι ντυμένη να πηγαίνει στην εκκλησία ή να βγαίνει βόλτα με τις φίλες της. Η καρδιά του φούσκωσε από περηφάνεια και περίμενε πώς και πώς να τη δει, να την καμαρώσει!

Τ. Αναστάσης, Α4

…Ή τις μαντινάδες του νεαρού τσαγκάρη για την κόρη του δασκάλου.

Οι μαντινάδες και τα στιχάκια του ερωτευμένου τσαγκαρόπουλου

Έβρεχε η βροχή, βρεχόμουνα

Όπου και να πας θα ερχόμουνα

Ξόβεργα η ζωή και πιάστηκα

Απ’ το σ’ αγαπώ κρεμάστηκα

Ήταν πρωί στα μάτια σου

Κι ο ήλιος στα μαλλιά σου

Έγειρα και κοιμήθηκα

Μέσα στην αγκαλιά σου

Σε συναντώ

Πάλι εδώ

Έχω ελπίδα

Μια ηλιαχτίδα

Μες στον καιρό

Άδειοι οι δρόμοι

Έρημοι, μόνοι

Ψάχνω εσένα

Άστρα χαμένα

Μέσα στη σκόνη

Χ. Ζωή, Α2

Και ένας διάλογος του νεαρού τσαγκάρη με το αφεντικό του!

Το αφεντικό τσάκωσε τον ήρωα να κρυφοκαπνίζει...

- Επ! Τι κάνεις εκεί, βρε μπαγάσα;

- Να σου εξηγήσω, αφεντικό…

- Δε χρειάζεται να μου εξηγήσεις τίποτα. Κάπνιζες, έτσι; Αν το μάθει η μάνα σου, ούτε ψύλλος στον κόρφο σου, καημένε.

- Σε παρακαλώ, αφεντικό, μην της πεις τίποτα!

- Μην ανησυχείς, δε θα πω λέξη. Κοίτα μόνο να το κόψεις όσο είναι νωρίς. Άντε, και από αύριο θα σε κερνάω καφέ! Ολόκληρος άντρας έγινες πλέον…

Σ. Ζωή, Α2