Ζώντας με την οικογένεια

Στο πλαίσιο της συζήτησης για την οικογένεια και τη σημασία της οι μαθητές και οι μαθήτριες της Β΄ Γυμνασίου καταθέτουν τις σκέψεις και τα συναισθήματά τους…

Τι σημαίνει για μένα «οικογένεια»

   Η οικογένεια για μένα είναι ό,τι πιο σημαντικό έχω στη ζωή μου. Είναι οι άνθρωποι που με αγαπούν πάντα, ακόμα και όταν δεν έχω καλή διάθεση ή όταν κάνω λάθη. Μαζί τους νιώθω ασφάλεια και σιγουριά. Ξέρω ότι μπορώ να τους εμπιστευτώ και να ζητήσω βοήθεια όταν κάτι με δυσκολεύει.

   Στην οικογένειά μου γελάμε, μιλάμε και περνάμε χρόνο μαζί, ακόμα κι αν μερικές φορές τσακωνόμαστε για μικρά πράγματα. Όμως στο τέλος τα βρίσκουμε, γιατί αγαπιόμαστε. Οι γονείς μου με συμβουλεύουν και με στηρίζουν στα μαθήματα και στα όνειρά μου. Τα αδέρφια μου είναι οι πρώτοι μου φίλοι.

   Πιστεύω ότι χωρίς οικογένεια η ζωή θα ήταν πιο δύσκολη και πιο μοναχική. Η οικογένεια είναι το στήριγμά μου και το μέρος όπου νιώθω ότι ανήκω.

Κ. Έκτορας, Β1

Α. Έλενα, Β1

   Οικογένεια δε σημαίνει τέλειες σχέσεις. Σημαίνει να αγαπάς τον άλλον πέρα από τις ατέλειές του και τις διαφωνίες σας, και να τον αποδέχεσαι έτσι όπως είναι.

   Δε χρειάζεται να έχεις συγγένεια μέσω αίματος με κάποιον για να είναι οικογένειά σου. Μπορεί να είναι κάποιος που νιώθεις άνετα μαζί του, που τον νοιάζεσαι και σε νοιάζεται κι αυτός. Η οικογένεια είναι για μένα αυτοί που αγαπάς και εμπιστεύεσαι.

   Όλες οι οικογένειες είναι διαφορετικές. Κάποιες είναι αλλιώτικες από τις άλλες, αλλά αυτό δεν τις κάνει λιγότερο οικογένειες…

Γ. Βασιλική, Β1

Οικογένεια, μια πάντα ανοιχτή αγκαλιά

   Για μένα, η οικογένεια είναι σαν ένα λιμάνι. Ένα μέρος όπου μπορείς να γυρίσεις κουρασμένος, μπερδεμένος ή χαρούμενος, και να νιώσεις ότι ανήκεις. Δεν είναι μόνο οι άνθρωποι που έχουν το ίδιο αίμα· είναι εκείνοι που σε ξέρουν πραγματικά, που βλέπουν τις αδυναμίες σου και μένουν δίπλα σου. Η οικογένεια είναι το τραπέζι που γεμίζει φωνές και γέλια, αλλά και οι σιωπές που δεν είναι βαριές. Είναι οι μικρές καθημερινές στιγμές - ένα «πώς πήγε η μέρα σου;», ένα βλέμμα κατανόησης, μια αγκαλιά χωρίς λόγια.

Α. Μίλτος, Β1

Ε. Μελίνα, Β1

Ένας άνθρωπος που γεννήθηκε σε ένα σπίτι που καιγόταν, νομίζει ότι όλος ο κόσμος είναι στις φλόγες

   Όταν σκέφτομαι αυτόν τον τίτλο, νιώθω ότι μιλάει για την δική μου οικογένεια. Δεν εννοώ ότι το σπίτι μου καιγόταν στ’ αλήθεια, αλλά πολλές φορές ένιωθα σαν να υπήρχε φωτιά μέσα του. Φωτιά από φωνές, παρεξηγήσεις και λόγια που πονούσαν. Και επειδή γεννήθηκα μέσα σ' αυτό, νόμιζα πως έτσι είναι όλα τα σπίτια.

   Θυμάμαι να κλείνομαι στο δωμάτιο μου και να βάζω μουσική για να μην ακούω τους καυγάδες. Πίστευα ότι σε κάθε οικογένεια οι άνθρωποι μιλάνε μόνο με θυμό. Ότι η αγάπη είναι κάτι σπάνιο και ότι η ηρεμία κρατάει λίγο. Έτσι άρχισα να βλέπω τον κόσμο έξω σαν ένα μέρος γεμάτο ένταση. Δεν εμπιστευόμουν εύκολα και πάντα περίμενα ότι κάτι κακό θα συμβεί.

   Κάποιες φορές ζήλευα όταν έβλεπα φίλους μου να γελάνε με τους γονείς τους ή να μιλάνε ήρεμα. Μου φαινόταν παράξενο, σχεδόν ψεύτικο. Σαν να μη μπορούσα να πιστέψω ότι υπάρχουν σπίτια που δεν καίγονται. Και αυτό με έκανε να νιώθω μόνη, σαν να κουβαλάω μέσα μου μια μικρή φωτιά που δε σβήνει.

   Όμως μεγαλώνοντας άρχισα να καταλαβαίνω κάτι σημαντικό. Το ότι γεννήθηκα σε ένα ‘‘σπίτι που καιγόταν’’ δε σημαίνει ότι όλος ο κόσμος είναι φωτιά. Υπάρχουν άνθρωποι ήρεμοι, καλοί, που δε φωνάζουν για να ακουστούν. Υπάρχουν στιγμές γαλήνης που δεν τις ήξερα πριν. Και σιγά σιγά μαθαίνω ότι δε χρειάζεται να ζω συνέχεια σε άμυνα.

   Η οικογένεια μου με πλήγωσε, αλλά με έκανε πιο ευαίσθητη. Μου έμαθε να καταλαβαίνω τον πόνο των άλλων. Και ίσως μια μέρα, όταν φτιάξω την δική μου οικογένεια, να επιλέξω να μην υπάρχει φωτιά, αλλά φως. Γιατί τώρα ξέρω πως, ακόμα κι αν γεννηθείς μέσα στις φλόγες, μπορείς να μάθεις ότι ο κόσμος δεν καίγεται παντού.

Γ. Νικολέτα, Β1

Π. Αλέξανδρος, Β3

Άλλοι/ες προτίμησαν να γράψουν, με κέφι και χιούμορ, διαλόγους ανάμεσα σε γονείς και παιδιά εφηβικής ηλικίας για διάφορα θέματα της καθημερινότητας.

Το κινητό υπό διαπραγμάτευση

Μαμά: Πάλι με το κινητό στο χέρι; Δεν το άφησες ούτε στο φαγητό!

Κόρη: Δε χαζεύω απλώς! Μιλάω με την ομάδα για την εργασία της Ιστορίας.

Μπαμπάς: Και το βιντεάκι με τις γάτες βοηθάει στην Ιστορία;

Κόρη: Φυσικά! Μετά από τόση μελέτη χρειάζομαι ένα… μορφωτικό διάλειμμα.

Μαμά: Μας ανησυχεί ο χρόνος που περνάς στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Χάνεις ώρες που θα μπορούσες να διαβάζεις ή να ξεκουράζεσαι.

Κόρη: Μα εκεί επικοινωνώ με τους φίλους μου και ενημερώνομαι. Αν δεν έχω κινητό, θα είμαι εκτός παρέας. Σήμερα όλα κανονίζονται online.

Μπαμπάς: Ναι, αλλά υπάρχουν και κίνδυνοι. Δεν ξέρεις πάντα ποιος είναι πίσω από μια οθόνη.

Κόρη: Συμφωνώ, γι’ αυτό προσέχω τι ανεβάζω και ποιους αποδέχομαι. Δεν είμαι μικρό παιδί…

Μαμά: Δε λέμε ότι είσαι μικρή. Απλώς θέλουμε να υπάρχουν όρια.

Κόρη: Ωραία, να βάλουμε όρια μαζί. Μία ώρα την ημέρα και μετά διάβασμα;

Μπαμπάς: Και χωρίς κινητό στο τραπέζι.

Κόρη: Εντάξει… Αλλά κι εσείς να μην κοιτάτε ειδήσεις στο δικό σας!

Μαμά: Εεε… Χτύπημα κάτω από τη ζώνη!

Μπαμπάς: Σύμφωνοι. Οικογενειακή συμφωνία.

Κόρη: Τέλεια! Και τώρα… να στείλω μήνυμα ότι κέρδισα τη διαπραγμάτευση!

Μαμά: Πρώτα φάε.

Κόρη: Οκ, οκ! Η επανάσταση μπορεί να περιμένει πέντε λεπτά!

Κ. Βαγγέλης, Β1

40 λεπτά ηρεμίας

- Μαμά, θα βγω έξω για λίγο.

- Μάλιστα… Με ποιους και για ποιον λόγο;

- Με τον Γιώργο και τον Κώστα. Θέλω να περπατήσω λίγο, η γυμναστική είναι καλή άλλωστε…

- Και ο ύπνος καλός είναι, αλλά χτες κοιμήθηκες στις 12 το βράδυ βλέποντας τηλεόραση.

- Βλέποντας τους φίλους μου θα ανέβει η διάθεσή μου και δε θα σου γκρινιάζω.

- Και αν γράψεις χάλια στο διαγώνισμα αύριο θα πέσει η διάθεσή σου, γι’ αυτό στρώσου στο διάβασμα.

- Αν βγω έξω, θα ξεκουραστεί το μυαλό μου και θα επιστρέψω πιο συγκεντρωμένος στο διάβασμα.

- Από προσωπική εμπειρία, οπότε γυρνάς από βόλτα, είσαι πιο κουρασμένος και χρειάζεσαι «άλλα 5 λεπτά ξεκούρασης», τα οποία θα καταλήξουν να γίνουν μία ώρα.

- Ναι, αλλά σκέψου ότι αν βγω, έστω και για 40 λεπτά, δε θα σε πρήζει κανένας όλη αυτήν την ώρα.

- Σωστό… Αφού το θέτεις έτσι, μπορείς να βγεις για 40 μόνο λεπτά.

- Αλήθεια; Είσαι η καλύτερη μαμά του κόσμου!

- Ναι, αφού βέβαια πρώτα λύσεις 2 ασκήσεις Φυσικής…

- Μα αυτό δεν ήταν ποτέ στη συμφωνία!

- Ήταν τα «ψιλά γράμματα», πάντα να τα διαβάζεις!

Ζ. Δημήτρης, Β1

Π. Μάρκελος, Β3

Μικρή ή μεγάλη;

ΜΑΜΑ: Τι ώρα είναι αυτή; Πάλι τα ίδια, τόσες φορές σε πήρα τηλέφωνο!

ΚΟΡΗ: Το ξέρω, μαμά, αλλά περνούσα καλά και είπα να κάτσω λίγο παραπάνω… Δεν έγινε και τίποτα.

ΜΑΜΑ: Το λίγο παραπάνω είναι να έρχεσαι έντεκα και μισή στο σπίτι, ενώ σου έχω πει να είσαι εδώ μια ώρα νωρίτερα;

ΚΟΡΗ: Έλεος πια... Ό,τι ώρα θέλω θα έρχομαι! Ολόκληρη κοπέλα έχω γίνει!

ΜΑΜΑ: Ολόκληρη κοπέλα δεκατεσσάρων χρονών μικρό κοριτσάκι; Ακόμα δε βγήκες από το αβγό, έχεις και άποψη…

ΚΟΡΗ: Αν είμαι μικρό κοριτσάκι, γιατί με αφήνεις να βγαίνω βόλτα;

ΜΑΜΑ: Πολύ καλή ερώτηση. Τέλος οι βόλτες, δε θα ξαναβγείς μέχρι να βάλεις μυαλό!

ΚΟΡΗ: Αυτό τώρα είναι εντελώς άδικο!!

Τ. Νίκη, Β3

Συμπάθειες και αντιπάθειες

Μαμά: Μάθατε τους βαθμούς του διαγωνίσματος σήμερα;

Κόρη: Ναι… τους μάθαμε.

Μαμά: Και; Θα μιλήσεις ή να αρχίσω να μαντεύω;

Κόρη: Καλά, δεν είναι και καταστροφή… Πήρα 12.

Μαμά: 12 στα Μαθηματικά;!

Κόρη: Ε, τουλάχιστον είναι διψήφιος αριθμός. Πρόοδος!

Μαμά: Μη μου το παρουσιάζεις και σαν μετάλλιο. Τι έγινε;

Κόρη: Μπερδεύτηκα στις ασκήσεις. Η Άλγεβρα έχει κάτι μαζί μου, στο λέω.

Μαμά: Εσύ δε διάβασες αρκετά… Η Άλγεβρα δεν έχει τίποτα μαζί σου.

Κόρη: Δεν ξέρεις εσύ… Το κάνει ύπουλα.

Μαμά: Και στην Ιστορία που πήρες 18; Αυτή δεν είναι ύπουλη;

Κόρη: Απλώς με συμπαθούν οι χρονολογίες.

Μαμά: Δε σου ζητάω να παίρνεις πάντα 20, αλλά να διαβάζεις το ίδιο σε όλα τα μαθήματα, πέρα από συμπάθειες και αντιπάθειες, για να μη φέρνεις 12κάρια.

Κόρη: Μα διαβάζω! Απλώς καμιά φορά το μυαλό μου κάνει διάλειμμα πριν από μένα.

Μαμά: Δεν το ακούω…. Από αύριο, λιγότερο διάλειμμα το μυαλό και περισσότερη προσπάθεια.

Κόρη: Εντάξει… Θα προσπαθήσω να τα βρω με την Άλγεβρα και να γράψω κι εκεί 18.

Μαμά: Γράψε εσύ καλά, κι εγώ θα της στείλω και ευχαριστήριο γράμμα!

Σ. Νεκταρία, Β3

Κ. Μία, Β1

Τριήμερη εκδρομή

Πρόσωπα: Μαμά, μπαμπάς, κόρη (Δανάη)

Δανάη: Μαμά, μπαμπά πρέπει να συζητήσουμε κάτι!

Μπαμπάς: Τι έγινε;

Δανάη: Όλοι έχουν ήδη δηλώσει για την τριήμερη στον Βόλο. Εμείς όχι ακόμα… Δε θα μπορέσω να πάω αν δεν πάω τη δήλωση μέχρι την Τετάρτη!

Μαμά: Δανάη μου, δεν είμαστε σίγουροι αν θα σε αφήσουμε τελικά...

Δανάη: ΤΙ; Μα γιατί; Μιλάω γι’ αυτή την εκδρομή από την Α΄ Γυμνασίου, και τελευταία στιγμή μου λέτε όχι; Τι σας έκανα πια; Δε με εμπιστεύεστε;

Μπαμπάς: Δεν είναι ότι δε σε εμπιστευόμαστε, απλά γίνονται πολλά σε τέτοιες εκδρομές…

Δανάη: Μα θα πάει όλη η τάξη! Θα συνοδεύουν καθηγητές και θα μας προσέχουν!

Μαμά: Αν γίνει κάτι, δε θα είμαστε κοντά σου και δε θα μπορέσουμε να σε βοηθήσουμε.

Δανάη: Και όταν φύγω για σπουδές, τι θα κάνετε τότε; Ε; Μεγαλώνω, πάρτε το απόφαση!

Μπαμπάς: Έχεις τα δίκια σου κι εσύ… Αν λοιπόν συμφωνήσουμε να πας, θα μας υποσχεθείς κάποια πράγματα;

Δανάη: Τι; Ό,τι θέλετε!

Μπαμπάς: Θα ακούς τους καθηγητές σου και θα μας παίρνεις κάθε μέρα τηλέφωνο.

Δανάη: Ναι. Υπόσχομαι. Ευχαριστώ πολύ! Θα δείτε, δε θα σας απογοητεύσω…

Γ. Μαριάννα, Β1

Και ένα ποίημα!

Η οικογένεια για μένα

Η οικογένεια για μένα

είναι σαν μια ομάδα που παίζει πάντα μαζί

Μπορεί να μην κερδίζουμε κάθε φορά

Μπορεί να τσακωνόμαστε για το ποιος φταίει

αλλά δεν αλλάζουμε ποτέ ομάδα

Είναι η φωνή που με φωνάζει από την κουζίνα

Είναι το «μπράβο» όταν τα καταφέρνω

Το «δεν πειράζει» όταν δεν τα καταφέρνω

Είναι τα βράδια με ταινίες στον καναπέ

Ποπ κορν που πέφτει κάτω

και γέλια ασταμάτητα

Μερικές φορές λέω

πως κανείς δε με καταλαβαίνει

Αλλά μέσα μου νιώθω

πως αυτοί με ξέρουν καλύτερα απ’ όλους

Η οικογένειά μου δεν είναι τέλεια

Είναι όμως δική μου

Και, όταν σκέφτομαι το μέλλον,

ξέρω πως, όπου κι αν πάω,

θα κουβαλάω ένα κομμάτι της

Μαζί μου

Π. Διονύσης, Β3

Τ. Τριαντάφυλλος, Β3